View this site in English

extralicht/zonnestraling/ ultraviolette straling

spectrum
Zonlicht bestaat voor slechts een klein deel (ca. 4%) uit ultraviolette straling. De golflengte van UV-straling ligt tussen 10 en 380 nanometer, onderverdeeld in nabij- en vacuüm ultraviolet.

en 185 nanometer kan voor de mens gevaarlijk zijn en het oog beschadigen. De ozonlaag (O3) die zich tussen 20 en 50 km hoogte rond de aarde bevindt, houdt een groot deel van deze straling tegen. UV-straling met golflengtes korter dan 315 nanometer (UV-B en -C) wordt ook door glas grotendeels tegengehouden.

toepassing
UV-straling met golflengtes van 400 tot 315 nanometer (UV-A) is verantwoordelijk voor de kleuring van reeds aanwezig pigment in onze huid. UV-B daarentegen, met golflengtes tussen 315 en 280 nm, zorgt voor de aanmaak van nieuw pigment en van vitamine D. UV-straling met golflengtes rond de 365 nm wordt gebruikt in insectenvallen. UV-straling met golflengtes vanaf 300 nanometer

en doorlopend tot 185 nanometer (UV-C) wordt gebruikt voor het doden van bacteriën in ziekenhuizen, voor het steriliseren van voedsel en voor het zuiveren van drinkwater. UV-A en UV-B worden gebruikt voor kunstmatige bruining van de menselijke huid maar de positieve invloed op onze gezondheid gaat verder dan dat.

© copyright 2005-2010 - extralicht.nl
v3.14

Vacuüm UV is het golfbereik kleiner dan 200 nanometer dat grotendeels door lucht wordt geabsorbeerd en dat zich daardoor alleen in vacuüm ongehinderd kan voortplanten. In plaats van nabij- en vacuüm ultraviolet wordt ook vaak een onderverdeling in UV-A, -B en -C gehanteerd (zie elektromagnetisch spectrum). Met name het deel tussen 300

ontdekking
Ultraviolette straling werd in 1801 voor het eerst aangetoond door Johann Ritter. Het was bekend dat zilverchloride door inwerking van licht zwart werd waarbij de reactie op blauw licht heftiger was dan op die van rood licht. Ritter splitste het licht met behulp van een prisma en stelde vast dat het zilverchloride ook nog sterk reageerde in het onzichtbare gebied juist voorbij het laatst zichtbare blauw. Hij noemde dit chemische straling, dat later bekend zou worden als ultraviolette straling. UV-straling is kunstmatig op te wekken door de

gloeidraad van een lamp sterk te verhitten maar effectievere ultraviolet-stralers zijn gebaseerd op gasontlading (zie ultraviolet-emissie).